اقدامات درمانی در افسردگی & | بیماری

: اقدامات درمانی در افسردگی

به گزارش خبرنگار سایت پزشکان بدون مرز،  یادتون باشه مریض ممکنه واسه آخرین بار در عمق ناامیدی به شما مراجعه کرده و ممکنه این فرصت دیگه پیش نیاد. واسه این منظور موارد زیر رو در نظر داشته باشین:

الف- مریض شما رو ماهر و عالم بدونه (واسه اینکار ایجاد رابطه خوب، توضیح حال مناسب و انتخاب داروی مناسب لازمه.

ب- مریض شما رو علاقمند به تشخیص درد و درمان خود بدونه. پس در مصاحبه با دقت و هم حسی به اون توجه کنین.

ج- بیان این که شما می خواین به مریض کمک کنین.

این جمله که “من جهت کمک به شما تموم تلاش خود رو می کنم” واسه مریض بسیار نویددهندهه.

● تو یه مریض گرفتار به افسردگی موارد زیر روش زوم بشه:

–  اگه مریض با شکایت خلق دپرس، اندوه، عزا، شکایت زیاد جسمی، سردرد، بی خوابی و چیزای دیگه ای به جز اینا مراجعه کرد، دکتر باید ضمن رسیدگی و بررسی شکایت اصلی و اولیه مریض، علائم اصلی دیگه مشکل افسردگی رو از مریض سؤال کنه.

–  توجه کنین هیچوقت از سؤالات راهنمایی کننده والقاء علائم به مریض استفاده ننمائید. فرصت بدین مریض تا حد امکان خود مسائلش رو بگه. مثلاً واسه پرسیدن مشکل خواب به جای سوال« صبحا زود از خواب بیدار میشین؟» یا « بدخواب هستین؟» از سؤال « از خوابتون راضی هستین؟» و اگه جواب خیر بود، مشکلات مربوطه پرسیده شه.

–  در مورد رویدادهای زندگی و استرس ، مسائل خانوادگی، شغلی، اجتماعی و… تا امکان داره از بیمارسؤال کرده و رابطه اونا رو با شروع یا دووم مشکل بررسی کنین.

–  در صورت امکان پیشنهادای مناسبی در مورد مسائل شغلی، اجتماعی و تحصیلی به مریض ارائه کنین.

–  در صورت نیاز به اصلاح روابط خانوادگی، مریض رو به روان دکتر برگشت کنین.

– هیچوقت به مریض قول و اطمینان بی خودی ندین، هیچوقت واسه تلقین هم که شده به مریض دروغ نگوئید.

– بعضی از پزشکان از کلمات و اصطلاحات علمی و غیرعلمی جورواجور واسه توجیه علائم مریضی به مریض استفاده می کنن. هیچوقت در مورد مریض خود به این روش ها توسل نجوئید.

–    تموم بیماران دپرس رو معاینه جسمی کنین. تشخیصای افتراقی ( قبلاً گفته شده) رو بخاطر داشته باشین.

– در صورت وجود مریضی جسمی و مشکل افسردگی طبق ملاکای تشخیصی به صورت توأم، باید اونو از نظر دلیل شناسی و یا دو مریضی همبود تفسیر کرد. در هر حال هر دو به عنوان دو مریضی جدا از هم تلقی شده و توأماً تحت درمان قرار می گیرن.

– افسردگی همراه بقیه بیماریا، نیاز به درمان مناسب، شامل مرتفع ساختن علل اولیه و هم درمان داروئی داره.

– در بررسیای بالینی، به بررسی محور تیروئید(شامل بررسی تیروئید و امتحان سطح سرمی تیروکسین و TSH) و محور آدرنال با اندازه گیری سطح کورتیزول خون توجه خاص کنین.

–    قبل از شروع دارو، کودکان و سالمندان دپرس رو از نظر قلبی بطور کامل بررسی و کنترل کنین.

● درمان داروئی  :

به کار گیری درمان دارویی شانس بهبودی رو در مریض دپرس تو یه ماه دو برابر می کنه. آموزش کافی مریض در مورد مصرف داروهای ضد افسردگی به اندازه انتخاب مناسب ترین دارو، در موفقیت درمان مهمه.

● آموزش مریض دپرس از اهمیت برخورداره و شامل موارد زیره:

• آموزش در مورد چگونگی مصرف درست دارو (فقطً به این که داروساز چگونگی مصرف رو روی دارو می نویسه اکتفا نکنین).

• بیان کلی اثرات مریضی روی فرد و این که دکتر تموم تلاش خود رو واسه بهبودی بکار خواهد بست.

• توضیح اثرات جانبی دارو بدون ترسوندن مریض و بیان این که بروز اثرات جانبی نشونه اثر داروست. مریض رو راهنمایی کنین که در صورت بروز این اثرات چه کاری باید بکنه.

• زمان تقریبی طول درمان و اینکه به محض احساس بهبودی دارو رو قطع نکنه.

• جواب به سئوالاتی که مریض داره.

• دقت کنین بیشتر بیماران دپرس و هم سالمندان مشکل تمرکز دارن و ممکنه اظهارات شما رو درک نکنن. پیشنهاد می شه حتماً بعد از بیان مطلب، گفته های خود رو از مریض سوال کنین که مطمئن شید فهمیده. در صورت ضرورت مریض با همراه باشه. وگرنه چند تا نکته مهم رو واسه مریض یادداشت کنین و به اون بدین.

● به مریض در مورد مصرف داروهای ضد افسردگی نکات زیر رو یادآوری کنین:

۱) داروهای ضد افسردگی اعتیادآور نیستن، چون این داروها ایجاد لذت نمی کنن.

۲) موقع مصرف داروهای TCA (سه حلقه ای) اولین نشونه هایی که درزمان درمان بهبودی پیدا میکنن الگوی خواب و اشتهاست. آژیتاسیون، اضطراب، حملات افسردگی و احساس ناامیدی علائم بعدی هستن که کم کم بهبودی نشون میدن.

۳) واسه ایجاد اثرات ضد افسردگی، نیاز به یه وقتی برابر ۴-۳ هفته هست.

۴) میشه به مریض گفت که بروز مشکلات جانبی دارو نشون دهنده اثر اوناس و مشکلات جانبی به مرور با مصرف مرتب دارو از بین می رن.

● موقع تجویز داروهای ضد افسردگی به نکات زیر به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین:

۱. ویزیت ماهانه بیماران دپرس تقریباً ضرورت داره.

۲. واسه ادامه درمان تا حصول علائم نسبی بهبودی دوز داروهای TCA (تا ۱۵۰ میلی گرم) و فلوکستین (تا ۴۰ میلی گرم) باید کم کم زیاد شه.

۳. به محض حصول علائم قابل قبول بهبودی (نه فقط کاهش اون یا حذف اضطراب) می تونین داروهای کمکی مثل بنزودیازپینا یا بتابلوکرها و چیزای دیگه ای به جز اینا رو کم و قطع کنین.

۴. همیشه احتمال خودکشی رو در بیماران گرفتار به مشکل خلقی در نظر داشته باشین.

تجویز دارو به اندازه زیاد واسه اینجور مریضایی می تونه خطرناک باشه. پس در این مورد با احتیاط رفتار کنین.

۵. در انتخاب دارو به مشکلات جانبی و سابقه خانوادگی مصرف دارو به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین.

۶. داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای بیشترین کشندگی رو در بین داروهای ضد افسردگی دارن و مشکلات قلبی زیادی ایجاد می کنن. در مواردی که افت فشار خون به عنوان آسیب خطرناکه از نورتریپتیلین یا SSRIها (کنترل کننده اختصاصی سرتونین) استفاده کنین.

۷. به مشکلات جنسی داروهای ضد افسردگی به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین. تقریباً همه داروهای ضد افسردگی با کم شدن میل جنسی، مشکلات نعوظ و یا از دست دادن ارگاسم همراه هستن. این گروه از مشکلات در همکاری درمانی مریض اثر نامطلوبی می ذارن.

۸. مایعات فراوون (غیر از چای و قهوه) در کنترل تغییرات فشارخون وضعیتی و هم خشکی آب دهن خوبه.

۹. در درمان بیماران دپرس ای که مشکل دوقطبی دارن و بعضی از بیماران دچار مشکل افسردگی کلی که مشکل شون به روشنی دوره ای (پریودیک) است، لیتیوم داروی خط اول درمانه.

۱۰.    در بیماران گرفتار به افسردگی سایکوتیک باید از ترکیب یه داروی ضد افسردگی و یه داروی آنتی سایکوتیک استفاده کرد.

۱۱. یکی از شایع ترین اشتباهات بالینی، مصرف دارو به مقدار و مدت ناکافیه. اگه دارو با مقدار پیشنهاد شده و به مدت ۴ تا ۶ هفته مصرف شه، جواب زیر ۲۵% داشته باشه و بهبودی نسبی حاصل نشه، مقاومت دارویی هست.

۱۲. درمان ضد افسردگی رو دست کم به مدت ۶ ماه یا اگه دوره مریضی قبلی طولانی تر بوده، به اندازه طول مدت دوره قبلی باید ادامه داد.

۱۳. ضرورت ادامه درمان تا وقتی که به وسیله دکتر تجویز می شه و نبود قطع دارو به محض احساس بهبودی واسه مریض وخانواده اش توضیح داده شه.

● چند تا نکته مهم درمان دارویی در افسردگی عبارتند از:

– اگه مریض در گذشته به یه دارو خوب جواب داده دوباره از همون دارو استفاده کنین.

– تا رسیدن به سطح مؤثر دارو کم کم دوز دارو رو زیاد کنین.

–  در هر بار ویزیت دست کم مقدار دارو تجویز شه.

● انتخاب داروی همراه داروی ضدافسردگی در بعضی موارد شایع:

• افسردگی + عصبانیت  :  فلوکستین ۲۰ میلی گرم با پروپرانولول ۱۰ میلی گرم سه بار در روز با کنترل نبض و فشار خون مریض باشه.

• افسردگی + دلشوره و اضطراب  :  فلوکستین ۲۰ میلی گرم هم اینکه کلردیازپوکساید ۱۰-۵ میلی گرم یه یا دو بار در روز. کلونازپام ۰.۲۵ تا ۰.۵ میلی گرم ۲ تا ۳ بار در روز بسته به تحمل مریض، لورازپام ۰.۲۵-۱ میلی گرم ۲ تا ۳ بار در روز.

• افسردگی + مشکل خواب  : فلوکستین ۲۰ میلی گرم هم اینکه لورازپام ۲-۱ میلی گرم یا اگزازپام ۲۰-۱۰ میلی گرم یه ساعت قبل از خواب.

● درمان نگهدارنده

منظور از درمان نگهدارنده ادامه درمان دارویی به مدت طولانی تر و با مقدار کمتر دارو واسه پیشگیری از دوره برگشت بعدیه. مثلاً اگه مریض در مدت شش ماه  با بیشترین حد ۱۰۰ میلی گرم نورتریپتیلین بهبودی بدست آورد، واسه ادامه درمان بهتره ۶ ماه دیگه درمان با همین دوز ادامه یافته و بعد هر ماه  ۲۵% دوز مصرفی دارو کم شده تا قطع شه.

● درمان پیشگیرانه در موارد زیر لازمه:

• اگه فاصله دوره های مریضی کمتر از ۵/۲ سال باشه، درمان پیشگیرانه به مدت ۵ سال لازمه.

• در مواردی که دوره قبلی با فکر خودکشی همراه بوده یا کارکرد مریض به طور زیادی دچار مشکل شده باشه، باید درمان پیشگیرانه رو در نظر گرفت.

.

منبع :

جمع آوری به وسیله بخش مقالات پزشکی و بهداشتی سایت آکا

نظر دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *